۵ مرحله برای به خشکی امدن آمدن با اندوه و اندوه

بی آرامی و بی آرامی از عمیق ترین احساسات بشری است. هر انسانی این درک گذرا را بارها و به درجات مختلف در کشش زندگی تجربه می یواش. در طول صد ها، فلاسفه و شاعران دربارۀ ماهیت غم و شادی چیزهای اضافی تالیف اند. درون عهد مدرن، روانشناسی با کمک سیاق های علمی، به دنبال شناخت قدری و کیفی غم است تا بتواند راهکار های مفیدی برای به خشکی امدن آمدن با آن ارائه کند. در این مطلب ۵ راهکار به شما یاد می دهیم که بوسیله کمک آنها می توانید راحت با غم و حزن کنار بیایید.

حتما بخوانید:غم بیگانگی و راهکارهایی بخاطر آرام آنکتاب تولستوی و مبل بنفش؛ امن به تاریخ بخاطر نجات از اندوهغم از دست دادن چیست و چگونه باید با آن بر آمد؟ چه زمانی بی آرامی و اندوه به سراغ ما می آید؟

حالات انواع غم و اندوه میان جمیع مشترک است. انسان ها با فرهنگ های گوناگون، این حس را داخل کشش زندگی تجربه می کنند. طیف وقایعی که می توانند این حس را تو ما برانگیزند بسیار گسترده است: از ابتلا به بیماری لاعلاج خواه فراق و جدایی خمود تا مرگ عزیزان یا گم شدن حیوان مورد تعلق مان. تمرکز این نوشته کنار غم و بی قراری در افراد بزرگ سال است.
الیزابت کوبلر راس نویسندۀ تاریخ «درون باب مرگ و احتضار» است که تو سال ۱۹۶۹ منتشر شد [این پی در ایران با نشانی «آشتی با مرگ» به ترجمۀ مهدی قرچه داغی تو سال ۱۳۷۶۱ توسط نشر اوحدی منتشر شده است]. او تو این نوشته، نخستین بار، گذر از غم و اندوه را به پنج بار انشعاب می کند که در امتداد آنها را معرفی کرده ایم. ۵ مرحلۀ بی آرامی و غصه و نکاتی که باید بدانیم!

پیش از معرفی کردن این پنج مرحله، لازم است نکات مهمی را درباره آنها بدانیم:

مدت زمان متفاوتی طول می کشد که هریک از ما هر جنین را هنگام کنیم. افزون بر این، میزان شدت ابراز احساسات ما درون هر مرحله با دیگران متفاوت است. بنابراین، برخلاف تصور عامه، گذر از این مراحل لزوما زیبایی مشخصی ندارد. ما معمولا این مراحل را طی می کنیم تا با آرامش بیشتری به مرحلۀ آخر (پذیرش فقدان) برسیم. باوجود این، بسیاری از ما به راحتی و بی دغدغه بوسیله آخرین کود نمی رسیم.

مرگ عزیزان ممکن است باعث توجه دوبارۀ ما به مسئلۀ اجل شود و الهام بخش ما تو نگاهی مکرر به احساس مان دربارۀ اجل باشد. در هر مرحله، بارقه هایی از امید نیز ابداع می شود: تا زمانی که زندگی دنباله دارد، صدای زیر مردانه هست و تا وقتی امیدوار هستیم، زندگی سیلان دارد.

از طرفی، شیوۀ حزن گساری هر فرید با دیگری متفاوت است: فدایی حزن و حزن خود را ابراز می دهند و احساسات پایگاه را کتمان نمی کنند؛ شماره ای دیگر رجحان می دهند غم خود را داخل قلب پنهان کنند و شاید تا اینکه قطره ای اشک هم نریزند. پس نباید داخل مواجهه با اندوه و اندوه دیگران قضاوت نابجا کنیم، مربوط به هرکس بوسیله شیوۀ خودش غم گساری می کند.

بسیاری از افراد لزوما مراحل حزن را به ترتیبی که خواهیم گفت، سپری نمی کنند. این مسئله کاملا پذیرفتنی و غریزی است. مفتاح فهم مراحل پنج گانۀ غم و اندوه این نیست که آن را دستورالعملی برای ادا کردن شلنگ به قدم بدانیم؛ بلکه باید به آنها بوسیله چشم تربیت بنگریم که به ما در فهم سوگواری مان دستیار می کند. مراحل پنج گانۀ غم و بی آرامی

۱. انکار

مقدماتی واکنش ما به اتفاقات ناگوار و تلخ زندگی، انکار واقعیت است. در این وضعیت، مردم معمولا با خویشتن می گویند: «چنین اتفاقی نیفتاده است! مقدور نیست چنین شده باشد!»این واکنشی غریزی است که ما برای برهان تراشی دربرابر احساسات درحال غلیان مان انجام می دهیم.

«امتناع» یکی از مکانیسم های دفاعی مد است. این قاعده با بهت زده کردن ما، مانع شوک سریع ما می شود. از درون این مرحله، ما نمی خواهیم آنچه را در حال رخساره دادن است بپذیریم. ما از مقصد های واقعیت هراسان فرار کرده و از هرگونه گفت وگو و اطلاعاتی که بیانگر واقعۀ تلخِ رخ داده است، اجتناب می کنیم. یکی از احساسات غالب در این مرحله، حساسیت پوچی است، زندگی دیگر برایمان معنایی ندارد.

درون بسیاری از افراد، این مرحله واکنشی موقتی است که آنها را از ابتدایی ترکش های لشگر غم در حمایت نگه می دارد. ۲. هیبت

با آشکار شدن هرچه بیشتر تیر های واقعیت، ابا جای خودش را به خشمِ همراه با رنج شدید می دهد. احساسات شدید از درونِ آسیب پذیر ما شکافتن می کنند و به لباس عصبانیت بیان می شوند. ما هیبت خود را به هوا پیرامون، دوستان و آشنایان و حتی غریبه ها بروز می کنیم.
امکان پذیر است هیبت ما گریبان گران کردن درحال اجل را بی قراری محتوی شود. گرچه حجر و منطق می گوید او عاصی سیاق موجود محو ولی احساسات ما فردی را که انگیزه ساز تیمار و غصه شده است سرزنش می کند. بروز خشم عاطفه زجر باطن غم با خود می آورد و ما از مشت خودمان عصبانی برنده می شویم.

پزشکان و کارکنان مراکز درمانی از جمله قسمت قسمت کردن هایی هستند که بیش از دیگران مرام غضب بازماندگان صبر می گیرند. گرچه این صنف متصل با رنج و اجل آدم ها سروکار دارند اما این به معنای در حمایت بودن آنها از رنج و هیبت یا اندوه اطرافیان ناتندرست نیست.
اگر شما هم تو این حیطه فقره می کنید و چنین مشکلاتی دارید، برای مهار غضب خود، حتما با پزشک یا اطرافیان عزیز ازدست رفته، در زمان مفت گفت وگو کنید. می توانید از پزشک بخواهید که در انتها شایسته کردن طرز کار به شما تلفن کند تا از جزئیات علت اجل مطلع شوید. دربارۀ شرایط مصیبت و فرایند علاج سؤال کنید و ابهامات خویشتن را برطرف کنید. دربارۀ رویه هایی که می تواند غضب تان را فرو بکاهد تامل کنید. ۳. چانه زنی

ما در واکنشی معمولی بوسیله احساس درماندگی و آسیب پذیری، اغلب به سراغ «اگر»ها و «ای کاش»ها می رویم:
اگر زودتر به سراغ درمان بلای ناگهانی می رفتیم…
چنانچه زودتر به سراغ پزشک دیگری می رفتیم…
اگر من رفتار بهتری با او داشتم…
و… .
اینجاست که مخفیانه با خدای خودمان چانه می زنیم و مقاطعه وقرار می گذاریم تا جلوی اندوه و اندوه اجتناب ناپذیر را بگیریم. چانه زنی اندوه پشیز از دفاع ما در برابر واقعیت رنج آور است. حس عذاب وجدان در این وعده نیز همراه ماست، می توانستیم مربوط به طبقه کارگر و زحمتکش کنیم ولی نکرده ایم و حکم به اینجا کشیده است. ۴. افسردگی

تو سوگواری پس از واقعه دو نوع ملالت داخل افراد مشاهده می شود. نوع مقدمه آن به پیامدهای عملی اتفاق مربوط است قرین هزینه و نحوۀ برگزاری مراسم . ناراحتی و پشیمانی مدخل اصلی این مرحله اند. ما ناراحت روز وداع با عزیزمان هستیم؛ نگرانیم مبادا درون این روزهای مملو از بی قراری و اندوه، ثانیه کمتری را با سایر عزیزانمان می گذرانیم. گذر از این وعده با امنیت و وحدت اطرافیان آسان تیز است.
جنس دوم ملالت شخصی تر و خفیه تیز است: کنار آمدن با فقدان گرامی ازدست رفته ازنظر فکری ـ روانی. شاید یک آغوش گرم در گذر از این مرحله به ما کمک بطی ء. ۵. پذیرش

کنار آمدن با غم و غم و اجابت آنچه رخ داده است چیزی تراشیدن که هرکسی بتواند به آن دست یابد یا شجاعت کنار آمدن با آن را داشته باشد. گاهی اوقات، اجل تصادفی فرصت واکنش مفت را از ما می گیرد یا هرگز موفق نمی شویم که از حباب انکار و هیبت بیرون شویم.
ما در مرحلۀ پذیرش، اندک کم با خودمان پیاده شدن آمده و روحیۀ خویشتن را بازمی یابیم. فردی اصلی این مرحله آرامش همراه با رهایی از وفاق عاطفی است؛ البته این بوسیله معنای بازگشت آنی شادی حلق و با افسردگی نیز متفاوت است.

نزدیکان ما که متجاوز سالخورده اند خواه درون بستر بیماری هستند معمولا کناره گیری و آماده شدن برای مرگ را درپیش می گیرند. این به معنای پیش بینی حتمی آنها از مرگ شان نیست بلکه وضعیت روبه افول جسمی پایگاه باعث بروز این واکنش می شود. رفتار باوقار و خاموش آنها در پذیرش این موضوع بوسیله ما کمک شایانی می کند.

به خشکی امدن آمدن با غم واندوه فرایندی کاملا شخصی و منحصربه بی نظیر برای هرکس است. هیچ کس بهتر از ما نمی تواند کاملا حساس را درک یواش که تو عبور از این مراحل امتحان می کنیم. دیگران می توانند با همدلی و همراهی باعث کاهش رنج مان شوند. نیکوترین مربوط به طبقه کارگر و زحمتکش که می توانیم عمل دهیم این است که دست از مقاومت در طبق واقعیت برداریم و اجازۀ عبور احساسات را بدهیم. ایستادگی کردن فقط باعث تأخیر در بهبودی خواهد شد. برای من مرگ بوسیله معنای رهایی است.

الیزابت کوبلر راس در دنباله بخوانید: اگر دچار هم و بی آرامی هستید، یکی از این ۱۴ فیلم را حتما ببینید

مجموعه صوتی مثبت اندیشی و فرح مثبت اندیشی را بوسیله خود هدیه دهید. چیزی که بیش از همگی برای خوشبختی به آن نیاز داریم.

مشاهده محصول